De jongsocialisten van Animo komen in het nieuws. Zeer slim spelen zij in op de schandalige ancienregime praktijken die het paternalistische CD&V in Temse ongegeneerd uitoefenen. Het zou inderdaad niet meer mogelijk mogen zijn dat in onze hedendaagse, en wat wij toch als vooruitstrevende en modernistische maatschappij beschouwen, enige vorm van censuur wordt toegepast laat staan getolereerd wordt.
Toch zadelt de houding van de socialisten mij met een dubbel gevoel op. De vrijheid van meningsuiting is al enkele maanden zeer onderhevig aan vijandige aanvallen en ongefundeerde verwijten. Het begon met de opgeklopte hetze rond de (mijn inziens enigszins tegenvallende ) film van Geert Wilders, maar meer recentelijk een feit dat mij enorm bruskeerde, maar waar geen rode vlaggen voor wapperden noch socialistische bellemannen naar kraaiden. Enkele cd&v senatoren hebben immers het voorstel gelanceerd om de vrijheid van meningsuiting massaal aan banden te leggen, in casu een verplichte a priori screening van elk forumbericht op te leggen aan de Vlaamse media en internetfora. Doembeelden van rokerige Stasi-kantoortje waar daglichtschuwe ambtenaren dagenlang meterslange telexen met forumberichtjes nalezen censureren, schrappen of aanpassen schieten mij te binnen. Zulk een wetsvoorstellen zijn niet alleen praktisch onhaalbaar maar proberen op veel grotere schaal een bevolking monddood te maken, een dictatuur van de politiek correctheid te installeren en het maatschappelijke debat uit de weg te gaan. Maar blijkbaar is het niet hip om daar met rode vlag en wimpel tegen in te gaan.
Een tweede punt dat mij stoort is dat de jongsocialisten puur uit willekeur en mediageilheid schuilen onder de liberale paraplu van de vrije meningsuiting. Het zijn diezelfde jongsocialisten die de grote voortrekkers zijn en waren van de anti-discriminatiewetgeving, gelijke kansencentra en politieke correctheid. Het groepsdenken van de socialisten viert weer hoogtij wanneer zij ‘de’ tsjeven als een collectieve conservatieve eenheidsworst aanroepen. Het stoot mij voor de borst dat zij zo selectief de vrije meningsuiting misbruiken, en alwaar het in hun kraam past plotsklaps de grote voorvechters ervan schijnen te zijn. De persoon van Yves Leterme mag ongegeneerd te zeiken worden gezet, op affiche mogen amoreuze toespellingen worden gemaakt voor de getrouwde Leterme. Maar o wee als er een gefrusteerde Blokker praat over ‘bruin apen’ of er iemand zich openlijk tegen homofilie keert. Dan is plotseling de vrijheid van meningsuiting kwetsend , intolerant en ondemocratisch. De liberale strijd van Voltaire is nog lang niet gestreden :
“Ik beaam met geen woord wat ge zegt, maar ik zal het recht dat ge hebt om het te zeggen tot de dood toe verdedigen” ( Voltaire )